مسئله‌ی شر، به‌ویژه در دو تقریرِ منطقی و شرِّ گزاف - ذیل مساله قرینه ای شر-، از معضات فکری مهم در حیطه فلسفه‌ی دین است. این مقاله با تکیه بر دیدگاه‌های صدرا، به نقدِ مقدماتِ این دو استدلال می‌پردازد. نوآوریِ اصلی نوشته، تفکیکِ دو سطح از شر است؛ شرِّ هستی‌شناختی که امری عدمی و مساوق با نقصِ وجودی است و به جهت ماهیّت عدمی خود، هرگز متعلَّقِ اراده‌ی الهی قرار نمی‌گیرد و شرِّ معرفت‌شناختی که به کیفیت ادراکِ فاعل شناسا وابسته است. شرّ معرفت شناختی در واقع خیرِ بالذات‌ است اما به سبب نسبت با فقدان یا کاستی، شر نامیده شده‌است. ملاصدرا، با تحلیلِ قدرتِ مطلقِ الهی (که تنها به ممکنات تعلّق می‌گیرد نه محالات) و صفت خیرخواهیِ محض (که همواره متوجِّه خیرِ کثیر است)، تناقضِ منطقی را مرتفع می‌سازد و در پاسخ به شرِّ گزاف، با تأکید بر محدودیتِ روشِ استقرا و نارساییِ فهمِ بشری در درکِ حکمت‌های پنهان، وجودِ شرور معرفت شناختی را از لوازمِ علّی‑معلولی نظامِ احسن و دوامِ فیض می‌دانند؛ ازاین‌رو شرِّ گزاف به معنای واقعی منتفی است و آنچه ظاهراً گزاف می‌نماید یا ناشی از جهلِ ماست یا شرِّ بالعرضی که بسترِ خیراتِ برتر است. نتیجه اینکه وجود شر نه‌تنها هیچ ناسازگاریِ ذاتی میانِ صفاتِ کمالیِ خداوند و وجودِ شرور نیست، بلکه تصویری حکیمانه و منسجم از نظامِ آفرینش ارائه می‌شود که در آن شرور جایگاهی ضروری و هدفمند دارند.